ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ:

Οι κάτοικοι της Χοιροκοιτίας καλλιεργούσαν δημητριακά, κυρίως σιτάρι (μονόκοκκο και δίκοκκο) παρά κριθάρι, όσπρια όπως οι φακές, το μπιζέλι, η φάβα (ρόβι) και λινάρι, ένα φυτό που παρέχει φυτικές ίνες από τον μίσχο και βρώσιμο λάδι από τους σπόρους του. Επίσης, συνέλεγαν καρπούς από άγρια δέντρα όπως χαλεπιανά, σύκα, ελιές και αμύγδαλα.

Τα πρόβατα, οι κατσίκες και οι χοίροι ανατρέφονταν έξω από το χωριό, ενώ τα ελάφια, άγρια ζώα τα οποία όμως εξημερώνονταν εύκολα, κυνηγιούνταν ή φυλάγονταν σε χώρους κοντά στον οικισμό. Πολλά σφάζονταν για το κρέας τους, ενώ δεν υπάρχει καμία απόδειξη ότι τα αιγοπρόβατα χρησιμοποιούνταν για το γάλα τους. Παρείχαν οστά (για εργαλεία) και πιθανόν δέρματα (για ένδυση και για δοχεία) και τένοντες (για ράψιμο). Τα λίγα οστά σκύλου, αλεπούς, γάτας και ποντικιού που βρέθηκαν βεβαιώνουν την παρουσία αυτών των ειδών γύρω από το χωριό.

Προοδευτικά, οι κατσίκες έγιναν σπάνιες ενώ τα πρόβατα κυριάρχησαν. Οι αριθμοί των ελαφιών και των χοίρων, δύο ειδών που προτιμούν δασώδη περιβάλλοντα, μειώθηκαν. Αυτή η αλλαγή μπορεί να υποδεικνύει τοπική υποβάθμιση των οικοτόπων και/ή βελτίωση και αυξημένο έλεγχο των τεχνικών αναπαραγωγής.