ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ:

Η γνωστή ως οικία του Ευστολίου είναι ένα από τα πιο αντιπροσωπευτικά μνημεία της μεταβατικής περιόδου κατά την οποία η νέα θρησκεία, ο Χριστιανισμός, αντικαθιστά την παλαιά, τον παγανισμό, όπως διαφαίνεται από τις ψηφιδωτές επιγραφές που κοσμούν τα δάπεδα του κτηρίου. Οι επιγραφές αυτές χρησιμοποιούν συχνά ομηρικό μέτρο και λεξιλόγιο, ενώ αναφέρονται στον Απόλλωνα, τον Χριστό καθώς και σε αλληγορικές προσωποποιήσεις.

Το κτήριο φαίνεται ότι κτίστηκε αρχικά ως ιδιωτική οικία, η οποία μετατράπηκε αργότερα σε δημόσιο ή σε χώρο φιλοξενίας. Το όνομα της οικίας οφείλεται σε μία από τις επιγραφές, στις οποίες αναφέρεται το όνομα του κτήτορα Ευστόλιου, ο οποίος «χάρισε λουτρά στην πόλη».

Το συγκρότημα βρίσκεται σε δεσπόζουσα θέση στο νοτιοανατολικό άκρο του λόφου του Κουρίου. Είναι κτισμένο σε διαφορετικά επίπεδα και αποτελείται από μία περίστυλη αυλή (υπαίθριο χώρο με στοές στις τέσσερις πλευρές), η οποία με τη σειρά της περιβάλλεται από συστάδες δωματίων. Στα βόρεια, στο ψηλότερο επίπεδο, αναπτύσσεται συγκρότημα λουτρών.

Τα αρχαιότερα κατάλοιπα που ανασκάφηκαν στο χώρο χρονολογούνται κατά την Ύστερη Ελληνιστική εποχή (150-50 π.Χ.). Η λεγόμενη Οικία του Ευστολίου υπέστη τροποποιήσεις και προσθήκες γύρω στα μέσα του 4ου αιώνα μ.Χ. ενώ η τελική της μορφή καθώς και η διακόσμησή της με ψηφιδωτά δάπεδα χρονολογούνται κατά την περίοδο βασιλείας του Θεοδοσίου Β’ (περίπου 408-450 μ.Χ.). Πιθανότατα περαιτέρω αναδιαμόρφωση πραγματοποιήθηκε την περίοδο του αυτοκράτορα Λέοντα Α’ (περίπου 457-474 μ.Χ.). Διατήρησε τη λειτουργία του ως χώρος φιλοξενίας τουλάχιστον μέχρι το δεύτερο μισό του 7ου αιώνα, οπότε το Κούριο σταδιακά εγκαταλείπεται από τους κατοίκους του.