ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ:

Ο χώρος αυτός ανασκάφηκε απο το Τμήμα Αρχαιοτήτων από το 1959 μέχρι το 1981. Τα αποτελέσματα της ανασκαφής αυτής, σε συνδυασμό με τα ευρήματά τεσσάρων άλλων περιοχών (Κίτιο Ι, ΙΙΙ, IV και Παμπούλα), αύξησαν δραματικά τη γνώση μας για την ιστορία της αρχαίας πόλης του Κιτίου. Εδώ αποκαλύφθηκε το βόρειο τμήμα της αρχαίας πόλης, μαζί με τμήμα του αμυντικού τείχους της. Ήρθαν στο φως οικοδομήματα, που χρονολογούνται από τον 13ο αιώνα π.Χ. μέχρι τους Ελληνιστικούς χρόνους. Τα κινητά ευρήματα της ανασκαφής φυλάσσονται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Λάρνακας.

Ο χώρος κατά την Ύστερη Εποχή του Χαλκού

Κατά τον 13ο αιώνα π.Χ., στο τμήμα αυτό της αρχαίας πόλης ιδρύεται ένα σημαντικό θρησκευτικό κέντρο, δίπλα στο αμυντικό τείχος. Γύρω στα 1200 π.Χ., ένα φιλόδοξο αρχιτεκτονικό πρόγραμμα αναδιαμορφώνει τον χώρο, με νέα μεγαλοπρεπέστερα ιερά και ισχυρότερο τείχος. Στο μεγαλύτερο από τα ιερά λατρευόταν η κύπρια Μεγάλη Θεά, πρόδρομος της Αφροδίτης.

Η έλευση των Αχαιών

Νέα πολιτιστικά στοιχεία (προσωπικά αντικείμενα, κεραμική, νέες αρχιτεκτονικές φόρμες και ιδέες), που εμφανίστηκαν στο χώρο μεταξύ του 1200 και του 1000 π.Χ. περίπου, συνδέονται με σημαντικές πολιτικές αλλαγές και την έλευση των Αχαιών, των πρώτων Ελλήνων αποίκων στο Κίτιο.

Ο χώρος κατά τους Ιστορικούς Χρόνους

Στη διάρκεια των ιστορικών χρόνων, το Κίτιο υπήρξε ένα από τα πιο σημαντικά Κυπριακά Βασίλεια (11ος-4ος αιώνας π.Χ.). Κατά τη διάρκεια του 9ου αιώνα π.Χ. το Κίτιο καθίσταται αποικία των Φοινίκων. Μετά από μια περίοδο ύφεσης στη χρήση αυτού του χώρου (περίπου 1000-850 π.Χ.), τα ιερά επανακτίζονται και επαναχρησιμοποιούνται από τους Φοίνικες. Ο μεγάλος ναός τη προηγούμενης φάσης παρέμεινε ο λαμπρότερος και λατρευόταν σ’ αυτόν η φοινικική θεά Αστάρτη, η αντίστοιχη της κυπρίας Μεγάλης Θεάς – Αφροδίτης. Στα τέλη του 4ου αιώνα π.Χ., με τη διάλυση των Κυπριακών Βασιλείων και την κατάργηση της φοινικικής δυναστείας του Κιτίου, ο χώρος χάνει την θρησκευτική του σημασία.