ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ:

Το βυζαντινό φρούριο, γνωστό ως «Σαράντα Κολώνες», πήρε το όνομά του από τον μεγάλο αριθμό των γρανιτένιων κιόνων που χρησιμοποιήθηκαν για την ενίσχυση της τοιχοποιίας του, οι οποίοι προέρχονταν από κατεστραμμένα ρωμαϊκά δημόσια κτίρια. Κτίστηκε στο τέλος του 12ου αιώνα πάνω στα ερείπια παλαιότερου βυζαντινού φρουρίου, πιθανόν του 7ου αιώνα μ.Χ. Φαίνεται ότι ένας μεγάλος σεισμός στα τέλη του 13ου αιώνα μ.Χ. προκάλεσε σοβαρές ζημιές στο κτίριο αλλά συνέχισε να χρησιμοποιείται μέχρι την τελική του καταστροφή σε χρόνο που δεν γνωρίζουμε. Μια τάφρος και ένας ογκώδης τοίχος με οκτώ πύργους διαφόρων σχημάτων περιέβαλλαν εξωτερικά τον κεντρικό πυρήνα του φρουρίου. Σειρά από σκάλες μέσα στον τοίχο του περίβολου οδηγούσαν στην τάφρο. Η είσοδος βρισκόταν στον ανατολικό τετράγωνο πύργο και ήταν προσιτή με ξύλινη γέφυρα, που περνούσε πάνω από την τάφρο και στηριζόταν με καμάρες. Ο κεντρικός πυρήνας του φρουρίου ήταν ένα τετράγωνο κτίσμα με μια υπαίθρια αυλή. Είχε τέσσερις τετράγωνους πύργους στις γωνίες και έναν πεταλόσχημο πύργο στην ανατολική πλευρά, ο οποίος προστάτευε την κύρια είσοδο. Σκάλες οδηγούσαν στον άνω όροφο, που δεν σώζεται σήμερα, ο οποίος μάλλον χρησίμευε ως ξενώνας. Ενδιαφέρον παρουσιάζει η καλή διατήρηση του μεγάλου φούρνου και των αποχωρητηρίων μέσα στους τέσσερεις τετράγωνους πύργους. Σε κάποιο στάδιο, στην ερειπωμένη αυλή του φρουρίου κτίστηκαν δυο σταφυλοπιεστήρια και εγκαταστάσεις για επεξεργασία ζαχαροκάλαμου.